REISVERSLAG VAN EEN NATUUR- EN VOGELSAFARI IN KENIA
Ria Wyffels & vrienden - 19/5 t.e.m. 2/6/2010

reviews on kenya safaris tours travel tourism africa
articles kenya safaris tours travel tourism africa
Frequently asked questions about Kenya

Dag 1: Woensdagmorgen 19 mei


Het is zover… de langverwachte safari naar Kenya. Iedereen is reeds vroeg wakker en vertrekt op eigen middelen naar de luchthaven. We verzamelen met een groep van 11 personen in de vertrekhal van Zaventem 2 uur voor het vertrek van de vlucht: SN453, 10u40.


Ikzelf heb afgesproken met Josiane, Roland, Jan en Lieve in Lichtervelde waar we om 6u30 de rechtstreekse trein nemen naar Zaventem. In de vertrekhal staan Detje en Ivo ons reeds op te wachten. Ze zijn nog onder de indruk van hun eerste avontuur. Blijkbaar hadden ze hun nieuwe camera, onmisbaar voor de reis, laten liggen op tafel. Nog vlug een taxi naar Borsbeek genomen en juist op tijd voor de busshutle van Sabena naar Zaventem. Even later vervoegen ons ook Mireille, Guy, Sabine en Dimitri. Zij kwamen met de trein uit Leuven.


Het inchecken gebeurt heel vlot en ook het wachten voor het instappen duurt niet al te lang. De afstand van 6572 km tussen Brussel en Nairobi wordt na 8 uur overbrugd maar spijtig genoeg is er een tussenlanding voorzien in Bujumbura en daar hebben we wat moeten wachten, zonder het vliegtuig te mogen verlaten. Zo kwamen we in de Jomo Kenyatta International luchthaven aan om 23u30 plaatselijke tijd. Na het betalen van het visum (25 amerikaanse dollar of 20 euro) vonden we onze valiezen terug en ook Peter. We maakten ook kennis met de 2 chauffeurs, Elijah en Mungai. Voor mij was het een blij weerzien met Michael. Na een half uurtje rijden bereikten we onze eerste verblijfplaats, de Nairobi Safari Club… voorwaar met luxe suites! Na een eerste maar het zal zeker niet de laatste Tusker zijn, doken we moe onder de lakens, dromend van alle avonturen die ons nog te wachten stonden. Enkel Lieve had nog wat problemen met het vinden van haar kamer. Nummer 819 bleek nummer 619 te zijn.


Ria


Dag 1 en 2: 19 en 20 mei


Met 11 toffe mensen zijn wij om 10h45 opgestegen uit Zaventem naar Kenia, Nairobi.


Wie waren die 11 toffe mensen: Ria (4*), Lieve, Jan (17*), Josiane en Roland (2*), Mireille, Guy, Sabine, Dimitri, Ivo en Detje. (* De zoveelste Kenia-reis voor deze lieve mensen) +/- 12 uur later zijn we geland. Peter stond ons op te wachten, samen met Michael, de vogelgids en Elijah de chauffeur van een van de twee jeeps. De chauffeur van de tweede jeep, Mungai zou pas de zaterdag van dienst zijn. Ondertussen reed Peter. Na een of twee ‘Tuskers’ voor sommigen van ons de eerste maar zeker niet de laatste, een nachtje slapen, de eerste roep van een Afrikaanse vogel, de Hadada Ibis, en een lekker ontbijtje startte onze safari pas echt.


De uittocht uit Nairobi richting noorden, was chaotisch wegens wegeniswerken. En denk nu maar niet dat er een mooi aangeduide omleiding was op zijn Belgisch. Tussen de werken door laveren, zo hoort het hier.


Meteen maakten we kennis met een aantal fenomenen die wij gedurende de ganse reis zouden zien.


Aan de rand van de stad wordt aan “stadsuitbreiding” gedaan. Van een wetgeving op de arbeidsveiligheid hebben ze hier nog nooit gehoord. De stellingen rond de appartementen in opbouw zijn: boomtakken!!


Langs de kant van de weg zijn honderden mensen always on the road. Ze stappen kilometers, van waar en naar waar, who knows. Scholen zijn er wel. We zien zeer veel kinderen in de meest kleurrijke uniformpjes op stap.


Waar de “autobusjes“ stoppen, troepen de mensen te samen en staan tientallen kraampjes – van boomtakken, karton en plastiek - waar van alles te koop is.


De voetgangers delen de bermen van de weg met kuddes geiten, schapen of koeien. Kuddes is een groot woord want soms zijn er maar één of een paar beesten. En de kuddewachters? Soms een kind, soms een oma.


De auto’s delen de weg met de fietsers. Eén fiets is hier niet echt een rijwiel, maar wel een transportmiddel. Hij wordt, torenhoog en zeer breed geladen, voortgeduwd. Ezelskarretjes zijn er ook bij.


We maakten een tussenstop in Karatina, waar het, zoals elke dag, markt was. Wat werd er verkocht? Misschien wel de kleren die wij tweedehands meegeven voor het goede doel, maar ook nieuwe spullen en op de groenten- en fruitmarkt tientallen soorten bonen.


Tegen lunchtijd kwamen wij aan op de Sangare Ranch, aan een prachtig meertje.


In de namiddag deden we een eerste wandeling langs het meer en zagen we, alweer voor sommigen, de eerste vogels. Tijdens onze eerste gamedrive kwamen de eerste zoogdieren zich aan ons presenteren, of was het omgekeerd? Giraffen, zebra’s, buffels, verschillende soorten gazelles, bokken...


Afrikaanse elanden Sangare Ranch


s’ Avonds koelde het sterk af maar een aangename verassing: we kregen in bed een warmwaterkruik.


Iedereen sliep, min of meer goed, ondanks het gekwaak van de kikkers, het gebrul van de padden en het gekwetter van de ganzen.


Dag 3: Sangare Ranch: 21 mei


Over het idyllische meertje, ergens verborgen in een glooiing van het eindeloze Afrikaanse landschap, hangt een rustige ochtendsluier. Nijdig doorzindert het gekwaak van de alerte kolonie nijlgansen onze slaap, de nacht was lang genoeg, vogeltje wat zing jij vroeg...


Snel breekt de ochtendzon door de toppen van de acacia’s waar bovenop pelikaan en ibis hun veren strijken, gespiegeld in het zilver van het rimpelloze water. Muisvogeltjes warmen zich aan elkaar en de eerste zonnestralen en nemen dankbaar hun ontbijt samen met het bont allegaartje vogeltjes aan de voederbakjes van de tentenlodge.


Opgewekt trekt ons gezelschap met de 2 jeeps op weg voor een nieuwe safaridag. Nog voor het verlaten van dit 25 km² grote park zien wij de bushbok en waterbokken terug en de (inter)netgiraffen, je weet niet of zij nu verbaasd dan wel verdwaasd naar ons kijken. Of staren zij naar de Mount Kenia, zich afvragend waar de sneeuwtoppen gebleven zijn? Over eersteklas dirtroads trekken wij naar het Solio park. Langs de weg zien wij de kleurig geüniformde schooljeugd en vele koeien- en geitenwachtertjes. Handjes zwaaien en lachen met al je tanden bloot. Een hart tot aan de blauwe afrikaanse hemel. Aardebestofte fietsen en verchroomde taxibrommers kruisen ons, links of rechts, naargelang de diepe voren in de onverharde weg.


De dames achteraan in de jeep juichen over sportbeha’s maar op elke zetel laat de nood zich voelen aan een of ander kontkussentje bij voorbeeld in de vorm van een leuk opblaaseendje? Vooraan zitten Michael en Elijah te grinniken, zwarte leute.


Wanneer wij bij het Solio park aankomen geeft de tropenzon al volop warmte. De aapjes die ons van op het hete golfplatendak van het inkomgebouw gadeslaan schijnt dit niet te deren. (“all these animals are dangourous”)


Door de vele regen van de voorbije dagen/weken is het landschap mooi groen maar zijn er in de tracks zware modderpoelen waar onze jeeps doorheen ploegen en die van ons plots vastzit. Wat onze chauffeur Elijah ook probeert, het lukt niet tot de andere landkruiser ons er uittrekt. Oef. Ons voertuig lijkt wel een modderbuffel maar verder alles o.k.


Het bederft onze pret niet want er zijn ontelbare soorten grote en kleine vogels te spotten (arend, gier, kraanvogel, secretarisvogel, …), Thomson gazelles, buffels, wijdlipneushoorns met joekels van hoorns doch te snel weg voor de foto. Van het koppel zwarte neushoorns daarentegen geeft de (verbolgen?) stier een unieke sproeishow ten beste, hoorn in de wind en tot meters ver naar achteren markeren maar.


Zebra kleintjes zijn zo schattig met hun rossig bruine streepjes. Met op ons netvlies het romantische plaatje van aaiende zebra’s, kopjes gekruist tegen de achtergrond van de Mount Kenia, hotsen wij terug naar de Sangare ranch. Bij onze avondlijke game drive op het domein zien wij de grote elandgazelle en horen duidelijk het kenmerkende knikgeluid van hun knieën.


een kudde kaapse buffels, afrikaanse safari


In de buurt van een grote kudde buffels rijdt de andere jeep zich vast in het hol van een aardvarken. Even handjesklappen om de buffels hun neiging tot ramptoerisme te ontraden (maar ja, wie is hier de indringer) en met de trekkabel gaat de zaak weer vlot.


De gloed van de avondzon betovert het meer en de waterrand aan onze tenten. Zoals alles in de tropen, intens mooi, mooi, mooi. Daarna eten wij weer eens lekker, lekker, lekker en gaan dan slapen onder ons muskietennet met het fluwelige warmwaterkruikje in ons bed. Zalig.


Detje en Ivo


Dag 4: zaterdag 22 mei


Na een verkwikkende nacht en een lekker ontbijt in Sangare Ranch, namen we terug onze plaats in voor een tocht naar Samburu (Ashnil tentenkamp www.ashnilhotels.com). Het was 8.45 u. Ongelooflijk hoe onze drivers door de woeste weg met putten slijk en water terug op de gewone weg raakten.


Onderweg zagen we: impala’s – waterbokken – giraffen – zebra’s. Vogels in grote getale, maar die specialiteit lieten we over aan de jeep met de vogelaars. Met bewondering stelden wij vast hoe zij die prachtige vogels een naam kunnen geven: onvoorstelbaar. Om 9.35 u. waren wij in Naro Moro. Even een stop voor een foto van de Mount Kenya.


11.20 u. Black shouldered kite op elektrische draad, Jan wil wat dichter gaan met zijn kanon, maar oei… de kite dacht er anders over en was weg naar een ander oord.


Om 13.20 u aankomst in het Ashnil tentenkamp: wat een oase. Het glaasje fruitsap als welkomstdrank was zeer verfrissend, nadien een fijne lunch en dan vrij tot 16.00 u. Het zwembad bood een goede afkoeling, maar wij kozen voor een goeie douche, want het was er behoorlijk warm.


Om 16.00 u zijn we aan de safari begonnen na eerst een koffie met koekje genuttigd te hebben.


Vogels in alle kleuren: de naamgeving laat ik aan de vogelspotters over. Giraffen – olifanten - impala’s girafantilopen – thompson gazellen – spiesbokken – buffels – dikdiks – baboons… een heel toffe safari.


Rond 18.45 u was het al behoorlijk donker.


Eerst wat verfrissen alvorens ons aan een ½ l Tusker te laven. Het avondmaal was terug kopuleus (amaai onze lijn), en als afsluit een fluitconcert van een Samburu getooid met koralen en typische klederdracht.


Wij waren moe, niet van de inspanning maar van al het nieuwe om ons heen met een prachtige natuur.


Laten we de natuur omarmen zodat deze niet verloren mag gaan. Om 22.00 u gingen we slapen na een open visier op de natuur.


Josiane


Dag 5: zondag 23 mei – Samburu Ashnil tentenkamp


5.30 u.: de “zwarte wekker” op kousenvoeten komt ons achterdeurs een goede morgen wensen. Een vluggertje opkikkerende koffie met versterkend bijpassend koekje om de slapers uit de ogen te verjagen staat op ons te wachten.


Om 6 u. stipt worden de safaribusjes gevuld met fotomateriaal, verrekijkers, drinkwater en mensen met grote verwachtingen om hun vroeg-morgen-safari te beleven.


Het busje vogelaars werd al vlug op hun wenken bediend. Zo vroeg in de morgen zijn de vogels het mooist en hun gezang het doordringends.


In het 2e busje was Sabine waarschijnlijk de wakkerste van de bende want ze ontdekt een enorme kudde olifanten. Ze struinden achter mekaar met gemoedelijke tred verder. Hun spoor konden we niet bijster worden want ze markeerden het duidelijk met volumineuze knollen “achterklap”. Mireille zag zelfs een olifant met 2 lange slurfen (wat vrouwen toch allemaal ontdekken) en Guy zag zelfs een olifant aanstalten maken om een vrouwtje te minnekozen.


De kleinste antilopensoort, de dikdik, verraste ons meermaals. Van tussen het gras keek hij ons, met zijn schofthoogte van 32 cm, en zijn amandelvormig karbonkelogen nieuwsgierig/schichtig aan. De vele impala’s, de lekkerste hapjes voor het groot wild, liepen er vrolijk kwispelstaartend bij. Dus geen hongerige prediktoren in de omtrek te bespeuren. Onze eerste girafantilopen reikhalsden reeds van in de verte nieuwsgierig naar ons. We passeerden nog een soort olifantenkerkhof. Gebleekte wervels en andere karkasresten lagen te zonnen in het struikgewas.


Als we om 9.35 u. in de lodge aankwamen stond voor ons reeds een stevig, uitgebreid ontbijt klaar.


Tot 14 u. kregen we speeltijd. Het zon- en zwembad waren in trek. Velen hielden er een rood velletje of een blozende blos aan over. De aapjes kwamen nieuwsgierig postvatten op de terrasleuning. Velen van ons waren geïntrigeerd door hun ritmisch bewegend palletje en hun opvallend blauwe balletjes tussen hun bruine achterpootjes.


We zagen Jan, zoals steeds met lenzen bepakt, spiedend naar elk bewegend vogeltje dat hij met zijn 900 mm lens in drievoud wist te vangen. Terug een exemplaar om de vogellijst aan te vullen en Ria en Lieve te imponeren zal hij gedacht hebben.


Om 14 u. kregen we de keuzemenu van de dag geserveerd.


Om 15.45 u. koffiepauze


Om 16 u. start van de 2e safaritocht. Prachtig getekende spiesbokken, een gemengde kudde zebra’s (grévy (= witte onderbuik) en burchell (= steppe- of gewone zebra volledig gestreept). Maar we bleven op onze honger zitten wat betreft het groot wild; tot er plots een leeuw gesignaleerd werd. In zuivere rodeostijl werd er gejeeped tot er werkelijk op luttele meters van de stofweg een leeuw ons verontwaardigd in de fotolens begroette. Bijna iedereen werd er stil bij. Alleen Het geklikklak van de fotoapparaten schoot de spannende stilte stuk. Eerst was er een lichte twijfel over het geslacht van het de leeuw maar toen de ruglig eraan kwam toonde het dier duidelijk zijn kunnen en was alle twijfel geslonken: dames we hadden wel degelijk een enorm mannetjes voor ons liggen.


Voldaan en tevreden over onze figuurlijke vangst van de aangenaam gevulde dag kwamen we tegen donker met een lege maag maar met een volle geest thuis. Het was de moeite geweest. Een frisse “Tusker” was een welkome dorstlesser na de stofferig/hobbelige maar magnifique safaritocht.


Na het avondmaal was het oogjes toe en snaveltjes dicht, want morgen was het terug vroeg dag. Slaapwel. Rodet (Roland Detailleur).


Dag 6: maandag 24 mei: Samburu - Ashnil tentenkamp


Om 5u30 gewekt door geklop op onze “tentdeur”.


Na een koffie met een koekje stappen we de jeep op naar het “grote wild” gaan kijken. Eerst rijden we naar de plaats waar we de avond voordien onze eerste leeuw konden zien… met de hoop dat zich daar ergens een troep leeuwen schuil houden!!


Maar helaas weinig wild te bespeuren… tot op een gegeven moment Roland iets bespeurt tussen het groen.. Mungai onze chauffeur rijdt er op af.. en in een paar schichten en een flits zien we een cheetah.. even maar.. dan laat hij zich niet meer zien, hoe goed we ook zoeken en zijn richting uitrijden… we vinden hem niet meer terug.. misschien zit hij ons wel te begluren vanuit zijn schuilplaats.. wie weet.. Dan is het weeral tijd om terug te keren naar ons tentenkamp.. onze magen knorren al en we laten ons het uitgebreid en lekker ontbijt smaken. Er is mogelijkheid om een Samburudorp te bezoeken, mits vergoeding… maar de prijs valt wat tegen.. dus werd besloten om dit toch niet te doen.. ik heb ook mijn bedenkingen bij dit soort bezoeken.. dan maar een lekkere duik in het zwembad.. heerlijk…


En daarna languit in de ligzetels in de schaduw. Om 14 uur wordt er opnieuw uitgebreid warm gegeten, amaai onze lijn!!


Om 16 uur terug op safari, de cheetah laat zich niet meer zien, en ook de leeuwen zijn niet van de partij. We zien wel voor de eerste maal een struisvogel, een gestreepte hyena, wat zeldzaam is in die streek en vermoedelijk volgens Mungai een lammergier. Mat nog een lekker avondmaal sluiten we mooi de dag af en gaan tevreden naar bed.


Dag 7: dinsdag 25 mei: Vertrek uit Samburu.. op naar Naro Moru River Lodge


We zijn benieuwd naar ons volgend verblijf. We vertrekken om 8uur na een lekker ontbijt. Na veel gehobbel en gebobbel en een tussenstop, komen we aan in Naro Moru River Lodge. Het is wel even slikken want we komen aan in een totaal verouderde lodge. Het doet mij denken aan de koloniale tijd. Er is wel een heel mooie tuinwaar we veel “kamerplanten van bij ons” hier in de natuur zien in hun volle glorie. Na vier uur heen en weer geschud, zijn we blij met de maaltijd, al kon je dat echt geen fijne keuken noemen. Er is ook een zwembad waar we graag een frisse duik in nemen, wat zwemmen en ons dan laten drogen in het zonnetje. We voelen ons als herboren.


Om 16 uur vertrekken we voor een wandeling met vogelspotting door de mooie tuin en omgeving. Na een douche, gaan we verlekkerd op een aperitief, naar de bar… we vinden geen aperitief naar onze zin.. dan maar tomatensap, juice en bier. De maaltijd erna is ook niet om over naar huis te schrijven, met soep en fruit kunnen we toch onze magen vullen. Honger hebben we zeker niet meer. Daarna was het zeker nog te vroeg om te gaan slapen.. dus nog een afsluitertje gedronken in de bar.. de sambuca van Kenya is wel naar mijn zin...


Na installeren van ons muggennet, gaan we moe maar tevreden naar bed.


Mireille en Guy


Dag 8 en 9: woensdag 26 mei en donderdag 27 mei


De reis is halverwege. Maar nog elke dag worden we ondergedompeld in een oase van natuurlijke schoonheid en ongereptheid. Al meer dan een week worden we verrast en overweldigd door dieren die we anders alleen maar in de zoo kunnen zien. We zien ze zelfs dichter dan in de zoo. Het is hallucinant, maar als ik op bepaalde ogenblikken mij arm uit het raam zou steken, dan zouden de vingertoppen van mijn vingers de geribbelde slurf van een volwassen olifant kunnen beroeren. Mogelijk zou ik zelfs een leeuwin kunnen aaien of voelen hoe puntig de horens van een buffel wel zijn. Maar al snel wijst onze gids Mungai mij op de gevaren en ontwaak ik uit deze wat roekeloze droom.


We hebben vanmorgen dag 8 aangevat, nadat we hebben kunnen genieten van een zoals steeds calorierijk ontbijt. Vandaag zelfs een ‘folieke’; gecarameliseerde banaan (recept steeds op aanvraag te verkrijgen). De valiezen terug gepakt, de tangaslipjes van thuisgebleven vriendinnen terug weggestopt, jeep geladen, klaar voor een volgende boeiende dag. Het is bewolkt, maar het belooft opnieuw een zonovergoten dag te worden. We hadden het ons wat dat betreft enigszins anders voorgesteld. Enkele dagen voor vertrek ontvingen we namelijk onheilspellende berichten van wateroverlast, nooit geziene regenbuien, met overstromingen en weggespoelde kampen tot gevolg. Maar het was alsof de weer-en andere goden ons op de één of andere manier goed gezind waren (of hebben die eieren dan toch hun werk gedaan?), bij aankomst hadden ze de hemelsluizen blijkbaar dichtgedraaid. De enige druppels die we vandaag zouden voelen zijn diegene die ten gevolge van de verzengende hitte van op ons voorhoofd op de stoffige bodem uiteen zullen spatten. Gelukkig konden we rekenen op een puike organisatie die voor onderweg voldoende water voorzag om onze waterreserves op peil te houden. Maar niet geklaagd, per slot van rekening komen we ook naar Kenia voor de zon! Regen hebben we in ons Belgenland in overvloed.


Op weg naar Lake Elementaita worden we alweer verwend met zebra’s, neushoorns, een secretarisvogel en ander vogels van wie ik noch de Nederlandse noch de Latijnse naam ken, maar mooi waren ze in elk geval. Het landschap is zoals ze ons voorspeld hadden inderdaad zeer uitgestrekt en zeer variërend, het ene moment laten we een stofpluim achter ons als we door het dorre landschap rijden en nog geen tien minuten later kunnen we de acaciabomen aanschouwen in een bijzonder vruchtbaar landschap.


At this point you cross the equator, een plaatsje Nyahururu genaamd op 2770 meter hoogte. De evenaar, een denkbeeldige lijn op het aardoppervlak in de vorm van een grootcirkel midden tussen de polen, een evenwichtige verdeling tussen het noordelijk halfrond en het zuidelijk halfrond. Maar niets is wat het lijkt, men zou zich met een paar honderd meter hebben vergist… We werden ter plaatse, met de ene voet op het noordelijk en de andere op het zuidelijk halfrond, door een ‘local’ ingewijd in de geheimen, noem het de mysteries, van het corolio-effect. Boerenbedrog of niet, afhankelijk van de plaats waar het water uit het reservoir werd geloosd, had het water inderdaad een linkse, een rechtse of helemaal geen draaibeweging. Ik heb er in elk geval een diploma aan overgehouden, en een mooie groepsfoto.


Nog vlug een tussenstop in de Slenkvallei, we worden op Subukia viewpoint, 2550 meter hoog, getrakteerd op een ‘postkaartuitzicht’. De dapperen onder ons poseren al dan niet met overmoed glimlachend naar de aanwezige amateur- semi - en meer dan semi-amateurfotografen. Dit alles van op een bouwvallig houten pontonnetje. Door de spleten onder mijn voeten aanschouw ik schouderophalend en ongetwijfeld overmoedig enkel een gapende afgrond. Onderweg nog wat Keniaanse koffie en thee gekocht, benieuwd hoe dit thuis zal smaken.


Sunbird Lodge, in één woord, adembenemend. Zowel lodge als locatie zijn van een uitzonderlijke kwaliteit. Traditiegetrouw krijgen we ook hier het obligate natte doekje aangeboden om onze bestofte gezichten te verfrissen. Nadat we het al evenzeer obligate maar niet minder geapprecieerde frisse welkomstdrankje tot de laatste druppel hebben leeggedronken gaan we aan tafel. Mmmm heerlijk buffetje, maar geen frietjes meer, de kok belooft er voor vanavond. Volgende afspraak in het zwembad, heerlijk ijskoud…


Na de verfrissende duik dalen we af naar de oevers van het meer waarop Sabine daarnet uitkeek vanuit de hangmat op ons balkon, wat kan het leven toch eenvoudig mooi zijn.


Vlug enkele snapshots van vogels, knappe stuk voor stuk magistrale foto’s, van een ongekende scherpte en fotografische kunstzinnigheid, op en top klasse. Alleen kan ik het niet meer bewijzen, de SD-kaart heeft zijn geest gegeven en zijn geheimen meegenomen in het graf. Maar niet getreurd, nieuwe SD-kaart, nog meer foto’s ter ondersteuning van de beelden die ongetwijfeld eeuwig in ons geheugen gegrift zullen blijven.


Naar beneden was niks, maar naar boven, pfffffff… Bekomen in onze lodge. Vanuit de kamer hebben we een spectaculair zicht op het meer.


’s Avonds heerlijk uitgerookt tijdens het aperitief rond het haardvuur, van een ‘goed trekkende’ schouw geen sprake. De frisse Tusker maakt veel goed.


We gaan aan tafel, belofte maakt schuld, de kok serveert ons de beloofde frietjes. ‘French fries’ die eigenlijk niet Frans zijn, maar Belgisch. Maar leg dat eens aan een immer glimlachende Keniaan uit…


Onder begeleiding van een ‘be-lamp-te’ Keniaan dalen we opnieuw af naar ons hutje met daarin ons hemelbed in een romantisch groen licht gehuld. Het volstond om de schakelaar uit te zetten om je van het groenige te ontdoen, maar waarom gemakkelijk als het ook moeilijk kan, de stekker uittrekken was ook een optie.


Dag 9: 27 mei


Dag 9 breekt aan, Nakuru National Park lonkt. Eerst nog tanken. Wat bij ons een routinematig uitgevoerde en weinig opwindende handeling is, blijkt in Kenia een belevenis op zich. Auto’s rijden er kriskras door elkaar, en alsof dat nog niet genoeg is, tegen elkaar, nu weet ik waarvoor de grote bumpers dienen achteraan en vooraan de jeeps; Gelukkig stond iemand op het benzinestation het verkeer te regelen, anders stonden we er nu nog. Volgetankt wringen we ons een weg terug naar de hoofdbaan, onduidelijk wie nu voorrang had of voorrang moest verlenen, maar Mungai loodst ons veilig en wel uit dit kluwen. Nog wat toelichting bij de beschilderde huisjes waarop prominente en/of belangrijke mensen prijken, rijden we onder de wat kitscherige lantaarnpalen van de ‘flamingolane’ richting het Flamingopark. Vergeef me deze dichterlijke vrijheid, maar dit is hoe ik me dit park zal blijven herinneren.


Ter plaatse aangekomen zijn we getuige van een zowel grappig als ontroerend tafereel. Een baby-zebra is meegelopen met een safari-jeep. Tijdens een moment van verstrooidheid heeft het diertje waarschijnlijk de wit-zwart gestreepte jeep aanzien voor haar moeder. Uiteraard hebben we ruimschoots de tijd om te zien hoe de bewakers van het park dit probleem zullen aanpakken… Ruimschoots de tijd omdat zoals alles in Kenya veel tijd in beslag neemt. Bewijzen dat je een bewijsje mag ontvangen en dan nog een bewijsje als bewijs dat je een bewijsje hebt ontvangen, kortom Kafkaiaanse toestanden die elke Belgische administratieve rompslomp overtreffen.


We hebben nog even tijd om het lokale souvenirwinkeltje binnen te wippen. Bij het binnenstappen vraagt een in lokale klederdracht uitgedoste kerel mij ‘Are you from ondik?’ Waarop ik heel laconiek antwoord, ‘no, I’m from Belgium’. Blijkbaar was mijn Engels niet je datje, want de man keek me verward aan en herhaalde zijn vraag. ‘Are you from Ondik’? Deze keer gesticuleerde hij uitvoerig en bij het volgen van de richting waarin zijn vinger wees, viel mijn spreekwoordelijke euro. Ondik betekende ‘Ontdek’, van ‘Ontdek Kenya Safaris’. Yes, I’m from Ondik…


Na amper een half uurtje mogen we binnen, gelukkig stond er niemand voor ons aan te schuiven… Hakuna Matata.


Meerkatten, bavianen, pelikanen, zwarte neushoorn, witte neushoorn, visarend, (deze keer geen jachtluipaard of gestipte hyena ;-)), zebra’s, buffels, vogels allerhande en van diverse kleurrijke pluimages die onze vogelaars ongetwijfeld bij naam en toenaam kennen. Maar vooral flamingo’s, duizenden en nog eens duizenden flamingo’s. Een betoverend zicht waarvan een mens stil wordt.


Maar een verslag waarin de verslaggever stil wordt en stil blijft zou geen verslag meer zijn, dus gaan we verder. Op de middag kunnen we op een rustig plaatsje genieten van een picknick (jammer van de Heineken…)op een alweer fabelachtig uitkijkpunt, van waaruit we zicht hebben op, jawel, de flamingo’s. Het is er zo mooi, ik kreeg er zowaar tranen van in de ogen, maar het kan ook een mug zijn die me in het oog vloog, nadat ze me gretig had gestoken. Gelukkig had ik me gewapend met Lariam, ‘the real stuff’.


Moe maar voldaan keren we terug naar ons stukje paradijs waar we ons weer onderdompelen in het veel te frisse maar o zo verfrissende zwembad. Een gesprekje met onze poolboy Francis leert mij al heel snel dat ze in Kenia nog een hele weg hebben af te leggen. Samen met nog een andere intelligente man (;-)) hebben we getracht op hem uit te leggen dat een zeemeermin niet echt bestaat en dat de kans dat Medusa met het slangenhaar iemand versteent bijzonder klein is. Maar goed, alle respect voor jonge ambitieuze mensen zoals Francis, die ondanks alles toch in de toekomst geloven. Zeker als je hoort hoeveel en in welke omstandigheden Kenianen moeten werken voor enkele luttele Shillings… We staan er te weinig bij stil, maar zoals een Keniaanse man me tijdens de reis fijntjes opmerkte ‘We are from the land of opportunities’.


De avond valt, het is 18.30 uur en op enkele minuten is het pikdonker. We wachten nog op één iemand. We bellen, hij neemt niet op, en plots verschijnt hij nonchalant ten tonele, ik krijg een déja vu.


We gaan aan tafel en genieten van een heerlijke maaltijd, de Tusker doet alweer deugd. We gaan slapen, er wacht ons morgen vermoedelijk alweer een hobbelige rit met veel dieren die bij nader inzien eigenlijk een ALT zijn, en vogels die we gemakkelijkheidhalve KBV’kes noemen…


Sabine en Dimitri


Dag 10: vrijdag 28 mei

Rond 8u30 verlaten we ons 5-sterren verblijf ‘Sunbird Lodge’ en we rijden via de A104 in zuidelijke richting. Zoals altijd: mannen, vrouwen, kinderen (vaak in kleurrijk schooluniform) … ‘on-the-way’. Waar naartoe???


Onderweg houden we halt ‘in the middle of nowhere’ aan ‘GILGIL Spinners en Weavers’. Dit familiebedrijf werd in 1893 gestart door de vader, die de stiel leerde van een Australische vrouw, en wordt intussen voortgezet door zijn zonen. De ruwe (schapen)wol wordt gesponnen, eventueel gekleurd (met planten, wortels, …) om er tapijten, tafellopers, placemats, enz. te weven. En … dat alles wordt te koop aangeboden.


Op korte afstand van de weverij passeren we een slachterij; hier komen de slagers per fiets –in witte bebloede kiel – hun vlees ophalen. Achter op de fiets vervoeren ze hun ‘meat’ in grote witte bakken.


boottocht op lake naivasha, kenya, kenia


Rond 11 u gaan we de boot op: het ‘Naivasha-meer’ is een zoetwatermeer. Jammer genoeg wordt het bedreigd door de vele bloementelers, die water uit het meer pompen. De zon laat ons genieten van de vele pelikanen (Rose -. en kleine P.), reigers (blauwe-, koe-, kleine zilver-, grote zilver- en middelste zilverreiger). De Afrikaanse Jacana (lelieloper), die met zijn lange tenen probleemloos op waterplanten kan lopen, heeft een opvallende blauwe snavel en voorhoofd. IJsvogels (bonte en Afr. reuzenijsvogel) poseren gewillig voor de vele camera’s, alsook de visarend. De vele nijlpaarden (‘pijlnaarden’ zegt Detje) drijven voortdurend op en onder de waterlijn.


Tegen de middag (12u15) bereiken we onze 6de verblijfplaats: Lake Naivasha Sawela Lodge. Het wordt vast en zeker een fantastische stek voor 2 dagen!


gnoes, wildebeesten, crescent island, slenkvallei, kenia, kenya


Een klein buitje verstoort even de plannen van de zwemmers, maar om 16u staan we klaar voor een wandeling op Crescent Island, een schiereiland in Lake Naivasha. Dit schiereiland, eigenlijk een ingevallen rand van een oude krater, biedt ons heel wat: we wandelen letterlijk tussen de waterbokken, giraffen (Masaï giraffen), impala’s, gnoes… allen vergezeld van (heel) jonge exemplaren. Ook heel wat vogels zijn aanwezig; enkele vb.: visarend, 4 soorten plevieren (smids-, diadeem-, rouw- en sporenkievit). De lichte regen kan ons humeur niet bederven: mogen wandelen in dit gebied van ‘Out of Africa’ is overheerlijk!


Na het avondeten worden we geïnviteerd in het salon van Ivo, Detje, Josiane en Roland om foto’s te bekijken op de TV, maar … geen enkel kabeltje brengt een oplossing.


Gaan slapen, opblazen en/of vegen (voor Jan) lijken het beste alternatief.


Lieve


Dag 11: zaterdag 29 mei: Lake Naivasha Sawela Lodge (www.sawelalodges.com)


8.30 u. Onder een staalblauwe hemel en met 3 goedgemutste gidsen/chauffeurs werd de dagtrip aangevat. Een deel van de slenkvallei werd doorkruist. We zouden Crater Lake, een groen kratermeertje in de slenkvallei bewandelen. Eens het park binnen werd alles in gereedheid gebracht voor de tocht door het natuurreservaat. De inhoud van de pic-nic taartendozen werd gecontrolleerd en het kaf werd van het koren gescheiden. De rugzak leek een beter initiatief voor de taartendozen. De wandelschoenen werden goed aangerijgd en de rugzak deskundig aangegespt. Vooruit met de geit dan maar....


De uitgestrekte grasvlakte van het reservaat voorzag ons en onze verrekijkers van groot wild dat gretig dichterbij werd gefocused. Om 11.30 u. werd een korte semi pic-nic ingelast terwijl de zon ons aaide met haar warmste kant en de Kenyaanse fauna ons met zang en kleur begeleidde. Een goed uurtje later genoten we van de serieuse pic-nic bij een mooi uitzicht over de grasvlakte. Sappig geroosterde kippenbillen met gemixte groenten en fruit bezorgden menigeen een goed gevoel.


Na een factor-25 smeerbeurt werd besloten af te dalen van de kraterrand langs een mooi rimboe-achtig pad naar het meer. Onderweg vingen we een glimp op van de wit-zwarte franjeapen die zich zaten te ver(g)apen aan een groep toeristen. Spijtig hebben we van deze prachtige beesten niet veel gezien.


Beneden aan het meer was het aangenaam wandelen tot aan een lodge met bijhorende bar. De “Tusker” leste onze dorst terwijl de vogelaars niet genoeg kregen van de kleine veelkleurige vogels die zich in de schelpvormige bekkens tegoed deden aan een spetterend wasspektakel. Na de ontspannende rust werd de voettocht aangevat tot de uitgang van het park. Nog een klein uurtje safari-putweg tot de lodge waar koffie/thee welkom waren en de lijst van de vogeloogst nauwgezet kon aangedikt worden. Een mooie dag vol natuurschoon van de bovenste plank werd opgetekend door Rodet (Roland Detailleur, scribare a.i.).


Dag 12: 30 mei: Masai Mara (Ashnil tentenkamp)


Vandaag pakken we terug onze valiezen en verlaten de Lake Naivasha Sawela Lodge voor een lange rit met als einddoel het wereldberoemde natuurpark waar veel documentaires gedraaid worden maar dat voor ons nu realiteit wordt.


Mara betekent “gevlekt” in de Masaitaal en beschrijft de goudkleurige savanne die slechts door enkele acacia’s of struiken wordt onderbroken. Door de uitgestrekte vlakte die op bijna 2000 m hoogte gelegen is, stromen enkele rivieren zoals de Mara en de Talek.


We moeten vroeg opstaan, 6 uur. Het wordt stilaan licht en de eerste vogelgeluiden komen mij bekend voor. Ik ontmoet op mijn wandeling door het park, Daniel, een securitywachter. Hij kent blijkbaar alle vogels van de streek.


We spoelen de eerste emoties van de dag weg met pannenkoeken en koffie na het terugvinden van de GSM van Jan in onze wagen. Om 7u30 vertrekken we met de ons stilaan vertrouwde jeeps. Ik zie dat het landschap heel groen is . De groene top van de ingeslapen Longonotvulkaan steekt hoog boven het landschap uit. De laatste weken voor onze komst heeft het fel geregend en dat is overal te merken.


Onderweg wordt er gestopt in Narok, de gebruikelijke sanitaire stop in het benzine tankstation. Overal zijn de verkopers van plaatselijke snuisterijen paraat om hun waar aan te prijzen en Lieve maar ook anderen van de groep laten zich verleiden en kopen juwelen .Tot even voorbij Narok is de asfaltweg nog te doen maar daarna tot aan de ingang van het park, is het hotsen en botsen. Er zijn dan ook veel putten in het wegdek bij gekomen na de laatste regenval. Op sommige plaatsen zijn ze wel het wegdek aan het herstellen. Wanneer we langs de weg een 4 tal hoornraven zien, is het tijd om efkens halt te houden.


We bereiken de ingang van het park waar de nodige documenten moeten ingevuld worden. Ondertussen heeft Mungai vastgesteld dat er onderaan iets hapert aan de jeep en hij vertrekt samen met Dimitri en Guy naar de garage voor herstel. Benieuwd hoe lang ze zullen wegblijven…. Maar na een halfuurtje zijn ze reeds terug onder grote bewondering van Guy en Dimitri die enthousiast vertellen dat alles zo vlug hersteld werd en dat in “the midle of nowhere” en op een zondag!!!!, zeker een pluspunt voor Afrika…


Na een hobbelige rit, geen tijd om te stoppen, bereiken we ons laatste kamp, verscholen tussen de struiken en schitterend gelegen aan de Mara rivier. Na een verfrissend welkomstdrankje, kunnen we aanschuiven voor de middaglunch, zoals steeds heel lekker en veel keus.


Tot onze grote verrassing zijn Peter en zijn familie, Gathoni en de kids, ook aanwezig. Ze brengen er enkele rustige vakantiedagen door naar aanleiding van een nationale feestdag. De tenten zijn weer luxueus met alles erop en eraan. De Ashnilketen wordt uitgebaat door 2 broers van Indische afkomst, Ash en Nil… en het is echt klasse. Hoeveel sterren dat weet ik niet maar dat zouden we wel s’avonds ontdekken aan de hemel met wat uitleg door Peter over de melkweg, het Zuiderkruis… Om 16 uur wordt het tijd voor een “game drive” op zoek naar leeuwen, cheetahs en ander groot wild. Maar natuurlijk voor mij ook de vogeltjes…. Het landschap vind ik nog altijd fantastisch, moeilijk met woorden te beschrijven, beelden van wolken en bomen die voorbijglijden…. Zoals Detje herhaalt… mooi … mooi… mooi… Michael en Elijah stralen als zij aan Mungai de prachtige cheetah verscholen in het lange gras, kunnen tonen. Ook 4 jonge leeuwen op een rots worden gefotografeerd en op die manier komt de stand gelijk met de andere jeep… Twee secretarisvogels paraderen ongestoord in de buurt van hun nest.


Ook een zadeljakhals snuffelt rond. Het gras staat erg hoog na de regen en wacht eigenlijk op de komst van de gnoes, de jaarlijkse grootse trek.


Om 19 uur zijn we terug in het kamp. Het is reeds donker en zoals gewoonlijk is het aanschuiven bij een heerlijk en gevarieerd buffet.


We genieten nog efkens bij het kampvuur en de muzikale klanken van de gitaar voor we in dromenland belanden… het einde van de eerste dag in de Masai Mara.


Dag 13: 31 mei: Masai Mara


Vandaag kunnen we rustig uitslapen al is dat nog maar de vraag bij de vele onbekende geluiden tijdens de nacht. We zullen het moeten gewoon worden, het knorren van de nijlpaarden (pijlnaarden) in de rivier, het lachen van de hyena’s, het gebrul van de leeuwen…


Met de gebruikelijke “abaria subu”; en mezuri sana… schuiven we aan bij het ontbijtbuffet en laten het ons smaken…


Om 8u30 staan we weer paraat bij de wagens voor een nieuwe “game drive”. Bij een hippopool kunnen we uitstappen en kiekjes maken van de nijlpaarden in de rivier…


Onderweg zien we de “omo” witte poepjes van de Grant’s gazellen, de leuke streepjes kontjes van de impala’s, en de “tina turner”kapsels van de wrattenzwijnen….allemaal uitvindingen van de mede reizigers. Om 11u30 bereiken we terug de uitgang van het park en worden we opgewacht door Nixon, een rasechte Masaikrijger. Hij zal ons rondleiden in het Masaidorp: Icesidai. Het is ondertussen heel warm en tijd voor een drankje en een hapje. Daarna trekken we te voet naar het dorp. Nixon vertelt over de gewoontes van de Masai… een gans andere wereld. Er zijn geen taboes en we kunnen alles vragen… of we het juiste antwoord krijgen, laat ik in het midden!!


Het voornaamste vat ik hieronder samen:


De Masai zijn een herdersvolk en erg gehecht aan hun oorspronkelijke cultuur.


Terwijl ze vroeger enkel dierlijke produkten aten ( melk, bloed, vlees van runderen, schapen en geiten), vullen ze tegenwoordig ook hun rantsoen aan met gekweekte groenten. Ze leven in kleine gemeenschappen. Het dorp dat wij bezochten was samengesteld uit 5 families. Het zijn de vrouwen die de hutten uit aarde, gras , takken en koeievlaaien bouwen. De eerste vrouw, rechts van de ingang, de tweede vrouw links. De mannen zorgen voor de kuddes en trokken vroeger ten strijde tegen aanvallende stammen,en wilde dieren.


Masaimannen zijn polygaam en verwerven de vrouwen via betaling met koeien. De besnijdenis van de jongens is algemeen en wordt uitgevoerd vanaf 12 jaar. Ook wordt een onderste tand uitgetrokken wat ze zonder pijn te tonen verdragen, kwestie van hun mannelijkheid te tonen. Bij de meisjes is de besnijdenis enkel op hun vraag?? En zou volgens Nixon 50% zijn.


Vruchtbaarheid is heel belangrijk en de vrouwen doen er alles aan om kinderen te krijgen. We hebben een groepje vrouwen gezien, die uitgedost waren in de kleurrijkste kleren en die al zingend terugkwamen van zo’n vruchtbaarheidsritueel . Ze houden van dansen. En bij het naderen van het dorp worden we verwelkomd door een groepje jonge krijgers die op en neer sprongen.. hoe hoger hoe beter… en natuurlijk moesten de mannen van onze groep ook mee jumpen…het was een aardig spectakel… tijd voor mooie kiekjes. Maar ook de vrouwen laten zich niet onbetuigd en al wiegend probeerden we ook mee te neuriën. Het werd een gezellige boel.


Vervolgens werd onze groep in 2 gedeeld en mochten we binnen in hun huis. Het was er donker en primitief en per groep kregen we een andere uitleg over wie waar en hoe slaapt…. De bedgeheimen van de Masai blijven dus duister en dat is maar goed ook… Onze fantasie sloeg wel op hol.


Tegenwoordig is er onderwijs en gaan ze naar school. Er is zelfs een kliniek en dokters maar toch is de kennis van medicinale planten erg gewaardeerd. Ontdek Kenya steunt de ontwikkeling van het dorp.


We eindigen tenslotte op de plaatselijke markt waar op stalletjes van takken en koeiestront, hun snuisterijen, kettingen en juwelen waren uitgestald…. Tijd voor de handel. Stilaan krijgen we toch dorst want dansen en zingen onder de warme. Afrikaanse zon is voor ons een ganse opgave.


Lion chasing a baby warthog


Na een verfrissing in het plaatselijke café, worden we terug opgepikt door onze jeeps en vertrekken terug naar ons tentenkamp… we verlangen al naar een frisse duik in het zwembad maar……. We worden meegesleurd in een adembenemend tafereel, tezelfdertijd mooi maar ook wreed.. zoals Mungai zegt… this is life… the circle of life.. 4 leeuwinnen zijn een groepje niets vermoedende wrattenzwijnen aan het omsingelen. Daarbij is samenspel erg belangrijk. De jacht is gelukt dankzij hun strategie en per twee kunnen ze een wrattenzwijntje bemachtigen.


Na de vogelchecklist en een laatste duik in het frisse water, is het weeral tijd om aan te schuiven voor het avondmaal.


Tijdens de maaltijd worden we nogmaals getrakteerd op het dansen van de Masaikrijgers. We blijven ook wat nakaarten met Peter en er worden leuke herinneringen bovengehaald.


Dag 14: 1 juni


We worden vandaag reeds vroeg gewekt om 6 uur. De koffie staat klaar …


Peter en zijn familie keren huiswaarts… tijd om afscheid te nemen…


Als we willen vertrekken voor de ochtend game drive, blijkt dat Jan ontbreekt…


Vlug naar tent 28… Is nog aan het uitvagen en opblazen… termen uit de fotografie die we stilaan gewoon worden….


Op de weg, juist buiten het kamp, zijn er 2 hyena’s gesignaleerd. De moeder rust uit… het jong staat er wat verweesd bij. Alles wordt op de gevoelige plaat gelegd, geplaatst, geschoten????


Natuurlijk mogen we de kuddes olifanten niet vergeten… altijd indrukwekkend hoe statig ze door het landschap schrijden…. goed wakend voor de jonge dieren… We rijden langs een boom met een vechtarend. Michael heeft in een klein bosje een toerako zien opvliegen…ben altijd verbaasd over hun opmerkzaamheid… Het blijkt een Shalow’s toerako te zijn… een nieuwe soort voor mij…Bij de terugkeer naar het kamp en voor het ontbijt…. zien we nog een groepje van 13 leeuwen, goed verscholen in het lange gras… 2 mannetjes, de rest vrouwtjes… aan het nagenieten van een smulpartij..; dit keer een topi als slachtoffer…Ze liggen zo vredig in het gras… enkel door ons gestoord…


Op de weg merken we nog een schildpad , die traag de weg probeert over te steken.


Het ontbijt smaakt heerlijk en daarna is er vrije tijd tot de volgende game drive om 16 uur…. Enkel onderbroken nog door de lunch van 14 uur…. Van eten gesproken!!...


Om 16 uur vertrekken we terug … nu de andere richting.. de heuvel op. We zien de silouetten van de statige masaigiraffen aan de einder. We rijden verder tot aan de Mararivier…. Stappen uit…. En we zien terug een groepje nijlpaarden genieten in het water…. Uit het water zien ze er zo log uit maar in het water voelen ze zich in hun element. Er verschijnen donkere onweerswolken…. En in Tanzania regent het…. We spotten nog een zadeljakhals, grootoorvossen, zwarte coucal, een zwartbuitrap en nog veel kleinere vogeltjes.


We keren terug naar het kamp…. Er wordt regen verwacht en die zal s’nachts vallen….


S’avonds wordt er afscheid genomen van onze gids en chauffeurs… Met de fooi zijn ze heel tevreden…


Dag 15: 2 juni: Vandaag keren we terug naar Nairobi.


Vroeg opstaan is de boodschap…. Om 6 uur worden we gewekt. Het personeel staat al klaar met de regenschermen.


Na de lekkere pannenkoeken en koffie, wordt de lange terugrit aangevat.


We hebben nog altijd spijt dat we geen sportBH en andere acessoires mee hebben!


Onderweg stoppen we om te tanken (Narok) en aan een curioshop… kwestie van onze laatste shillings kwijt te geraken…. In een boom voor de shop, zingt een chestnut sparrow en de boom hangt vol nesten van de Speke’s weaver.


We stoppen aan de Vieuw point..in de Riftvallei; maar het is erg mistig….


We houden ook halt bij “een luxueuse” Bata outlet in Limuru…Michael heeft schoenen nodig en Sabine koopt kinderschoentjes…Vermoeid en hongerig komen we aan bij een Engels landhuis, het Kiambethudomein. Daar worden we hartelijk verwelkomd door Fiona en haar man…. Een totaal andere wereld… een engelse tuin maar met afrikaanse vogels…. Nieuwe soorten worden gespot.


Na een verfrissing, schuiven we aan voor een engelse lunch… buiten in de tuin….heel speciaal… Na de uitleg over het kweken van thee en wat geschiedenis over de plantage, krijgen we een rondleiding op het domein zelf en daarbij bezoeken we ook een klein bosje en krijgen wat uitleg over medicinale bomen….


De plantage werd opgericht door de grootvader van Fiona in 1906. Hij kwam naar Kenya ,een engelse kolonie, om er hout te hakken voor de aanleg van de spoorweg. Hij begon een theeplantage met zaden afkomstig uit Assam het noorden van India. Het duurt 3 jaar vooralleer de bovenste jonge blaadjes kunnen geplukt worden. Dit wordt allemaal manueel gedaan en is fijn werk. De verzamelde blaadjes worden na drogen en fijnhakken, zwart… vandaar zwarte thee. Na10 jaar worden de struiken volledig afgeschoren zodat ze opnieuw kunnen schieten… Kenya is de 3de producent van thee in de wereld en er wordt vooral uitgevoerd ( 95%) via de haven Mombassa naar Pakistan, Egypte en natuurlijk GB...


Limuru is geschikt voor de productie van thee.. heel vochtig en hoog gelegen… 2200m. Na de uiteenzetting mogen we proeven…


Na de wandeling, kunnen we onze afrikatenues wisselen voor onze Belgische kleren…. Tijd om naar de luchthaven te rijden…


Na wat aanschuiven in Nairobi tijdens het piekuur… kwamen we aan om 18 uur. Ondertussen de laatste vogelwaarnemingen noteren… maraboe’s, zwarte wouwen, heilige ibissen, koereigers….


Na het inchecken van de valiezen was het lang wachten op het vertrekuur (23u30). Het vliegtuig is maar halfvol… Zo kunnen we nog de benen strekken of liggen. We verlaten Nairobi in de gietende regen….


Na evenveel kilometers tijdens de heenreis… landen we veilig in Brussel om 7 uur. We worden verwelkomd door een stralende zon in een blauwe hemel…


Na het afscheid, keert iedereen op eigen manier naar huis met een valies vol met “ vuil goed” maar hopelijk ook met “onvergetelijke herinneringen” aan een prachtige reis… met de woorden van Detje: mooi, mooi, mooi… Met dank aan Peter, Michael, Elijah en Mungai en de alle medereizigers en genieters…


Ik zou het safariverhaal willen afsluiten met de zin: Kenya a place that dreams are made of …


Ria





Deelnemerslijst:

Amery Lieve
Bacelle Mireille
Casteleyn Dimitri
Detailleur Roland
Feys Bernadette
Guisset Ivo
Roelens Jan
Vanmaris Sabine
Vermeire Josiane
Watteyne Guy
Wyffels Ria




Keer terug van het reisverslag van een natuur en vogelsafari in Kenia van Ria & vrienden naar Ontdek Kenya Safaris' pagina met reisverslagen.